Η λουίζα είναι ένα θαμνώδες φυτό, ύψους 1-1.5 μέτρο με μικρά και λευκά άνθη.

Τα φύλλα της λουίζας χρησιμοποιούνται για να προσδίδουν γεύση λεμονιού στα ψάρια και τα πουλερικά, στα λαχανικά, σε μαρινάδες, σάλτσες, μαρμελάδες, πουτίγκες, στο γιαούρτι και τα ποτά.

Καταναλώνεται επίσης ως αφέψημα, ή προστίθεται σε τσάι για να δώσει γεύση λεμονιού.

Το ψύλλιον έχει μαλακτικές ιδιότητες, καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα αλλά και τον ερεθισμό του εντέρου. Δρα ενάντια στην οστεοπόρωση και ανακουφίζει από τους πόνους των νεφρών αλλά και του προστάτη.

Το αρπαγόφυτο είναι ένα έρπον ποώδες φυτό με αγκαθωτούς καρπούς και διαφόρων χρωμάτων ανθούς. Λέγεται και "νύχι του διαβόλου" λόγω του σχήματος του καρπού του.

Το βότανο καταναλώνεται ως αφέψημα ή ως έγχυμα, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για εντριβές.

Η λατινική του ονομασία είναι Tussilago farfara (βήχιο το σιτόφυγο) που σημαίνει, διώκτης του βήχα και το συναντούμε στη χώρα μας με τα ονόματα χαμολεύκι, βηκιό, βήχανη, γλυκομάνα, τουσιλάγκο.

Είναι ένα πολυετές φυτό που έχει χοντρό ρίζωμα από το οποίο βγαίνουν την άνοιξη τριχωτοί ανθικοί βλαστοί, με κίτρινα άνθη.

Το κίτρινο χρώμα των ανθέων οφείλεται στην ξανθοφύλλη που περιέχουν.

Παρασκευάζεται ως έγχυμα. Ρίχνουμε ένα φλιτζάνι βραστό νερό σε 1-2 κουταλιές του τσαγιού ξηρά άνθη ή φύλλα και το αφήνουμε για 10 λεπτά.

Το ρόφημα το πίνουμε έως τρεις φορές την ημέρα όσο πιο ζεστό γίνεται.

Η κοχλιάρια είναι ένα φυτό γνωστό από την αρχαιότητα. Μάλιστα η Πυθία είχε εκμυστηρευτεί στον Απόλλωνα ότι η ρίζα του άξιζε το βάρος της σε χρυσό!

Εκτός από βότανο, είναι και ένα πολύ ωραίο καρύκευμα για το κρέας και το ψάρι.